Een stukje eigen

Zoals ik al had beschreven ben ik een HSP, Indigo en een nieuwentijdskind. Al op jonge leeftijd was ik anders dan andere kinderen van mijn leeftijd, deze kinderen begrijpen je ook niet of verkeerd. Heel veel mensen kennen het gevoel alleen te zijn, terwijl je in werkelijk veel mensen om je heen hebt. Je zult wel is pijnen of een emotionele status van iemand voelen, muziek of boeken die je raken of misschien wel films die je hebt gezien. Mensen die HSP zijn, zijn heel erg gevoelig voor deze punten. Soms kan een opmerking ook verkeerd bij iemand terecht komen, of zeg je misschien iets te cru waarop je de andere raakt. Kinderen die in deze tijd geboren worden hebben hier meer last van, ze kunnen een onzichtbaar vriendje hebben. Dit is normaal, praat er met je kind over. Verklaar hen niet voor gek, want dat raakt een kind. Voor een kind is dit ook heel normaal, dat ze mensen zien die niet meer leven of misschien wel dieren. Geluiden en stemmen die ze horen, dit is normaal. Het is niet eng, beangstigend of raar. Heel veel mensen weten ook niet hoe ze hiermee om moeten gaan, en straffen het kind misschien. Doe dat dit, dat maakt het kind juist angstig. Vind je het zelf misschien eng, praat er met een paragnost over. Maar kijk uit dat je geen verkeerde treft.

 

Over mezelf:
Als baby zijnde hoorde en zag ik veel meer dan andere mensen of kinderen. Hierdoor huilde ik veel, niemand wist waarom en kwamen met een diagnose ‘huilbaby’. Mijn basisschool tijd was ook geen pretje, ik was alleen. Had had geen vrienden of speelmaatjes zoals het in die tijd genoemd werd. Zelf had ik alleen mijn ouders, mijn familie en mijn kat waar ik heel veel steun aan heb. Kinderen begrepen mij niet en begonnen te pesten, ik wist hier niet mee om te gaan en huilde veel. Zelf zag ik mensen waarvan ik dacht dat deze echt waren, maar in werkelijkheid waren ze er niet meer. Hierdoor gingen mensen mij “raar” en “vreemd” vinden en werd het alleen maar erger.  Ik had geen docenten die me beschermde of die er wat aan deden, ook hun wisten hier niet mee om te gaan. Op de middelbare school raakte mijn moeder bevriend met een paragnost in onze regio, ze ging naar cursussen, avonden etc. Om zo ook mij beter te kunnen begrijpen, zelf ging ik ook af en toe is mee. Nadat mijn moeder naar avonden ging en mijn middelbare school tijd verder liep, was deze tijd ook geen pretje. Veel docenten wisten hier niet mee om te gaan. Pas later in het jaar konden een aantal wel met mij overweg en daardoor zag je ook dat die docenten zelf ook wat mee hebben gemaakt.

Mijn school periodes waren geen pretje, ik wilde niet meer naar school. Terwijl ik leren erg leuk vond, zelf wilde ik meer weten en was heel erg geïnteresseerd in het ‘anders’ zijn. Hiermee bedoel ik de ziektes, stoornissen, maar ook de anatomie van het lichaam. Ik verdiepte me hierin, maakte de beste werkstukken, boekverslagen etc. Dit konden andere niet waarderen en werd het pesten erger. Nu besef ik me  dat “toen” als 16 jarige blowen, drugs en alcohol het enige waren om erbij te kunnen horen. Maar ook veel vrienden, had je geen vrienden of de nieuwste mode hoorde je er niet bij. Doordat ik niet lekker in me vel zat door het getreiterd, het gepest en zelf de plaatselijke mishandelingen van mede studenten. Haalde ik maar net mijn VMBO diploma, terwijl ik eigenlijk makkelijk HAVO aan had gekund. Pesten doet heel veel met iemand, het lijdt niet alleen tot zelfdodingen maar ook tot cognitieve stoornissen, angststoornissen en zelfs andere dingen. Op het MBO dacht ik dat ik op een volwassen onderwijs terecht zou komen, maar ik had het mis. Niet alleen leerlingen pestten, maar zelfs ook de docenten. Ik had toen maar 1 vriendin, een vriendin die ook ‘anders’ is, het zelfde als ik. Daarom konden wij het goed vinden, terwijl andere ons wiste te raken. Het was geen leuke tijd en zelfs nu ik 21 ben, de oudste van de klas, een mondje die ik nu wel bij me heb. Proberen ze het weer, nu lukt het gelukkig niet meer. Op dat soort gebied ben ik nu een echte pitbull die nog net haar tanden niet laat zien, ik merk ook dat als docenten een beperking hebben. Mensen het leuk vinden om die te pakken, ze zijn zogezegd ‘zwak’. Op dit moment is mijn emmer daarin tegen ook heel erg vol en boeit het me niks meer hoe andere over mij denken, ik help de gepeste. Waardoor meest van de tijd de pester ook wel stopt, omdat diegene in ziet dat het geen zin meer heeft. Ik zeg natuurlijk niet, dat de manieren die ik de wereld in breng goed zijn. Nee, het enige wat goed is. Is van jezelf afbijten, laat zien dat jij hoger staat dan de andere. Laat je niet naar beneden krijgen. Jij bent goed wie je bent, het maakt niet uit of je ‘anders’ bent of niet. Jij bent jij en jij hebt een eigen unieke persoonlijkheid die alleen van jou is, die niemand anders kan afpakken.

Word jij nu ook gepest of ben jij net zoals ik ook een ‘ander’. Kom voor jezelf op, en natuurlijk kan ik je altijd tips geven als je deze wilt.
No fighting, no bulling. Just right, that’s you and no one else!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*